نقطه عطف فعالیت‌های مهندس پارسا در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی رقم خورد؛ دورانی که او ابتدا مدیریت «بنگاه شیار» و سپس مدیریت «بنگاه عمران مغان» را بر عهده گرفت.

به گزارش فریاد ارس، نام «پارسآباد» برای اهالی دشت مغان فراتر از یک تقسیم‌بندی جغرافیایی، یادآور آغاز دوران مدرن کشاورزی و عمران در شمال ایران است. بنیان و نام‌گذاری این شهرِ پویا با نام یکی از تکنوکرات‌های برجسته و مهندسان نام‌آشنای دهه‌های گذشته ایران گره خورده است؛ مرحوم مهندس ابراهیم پارسا.

 

تحصیلات عالی و آغاز خدمات دولتی

 

ابراهیم پارسا حدود سال ۱۲۸۶ خورشیدی در تهران چشم به جهان گشود. وی پس از اتمام تحصیلات متوسطه در زادگاهش، راهی فرانسه شد و تحصیلات عالیه خود را در دانشکده ملی کشاورزی گرینیون (Grignon) به پایان رساند و با اخذ مدرک مهندسی کشاورزی به کشور بازگشت. او با ورود به وزارت کشاورزی، کارنامه اجرایی خود را با تصدی سمت‌های مختلف کارشناسی و مدیریتی در استان‌های پهناوری چون فارس و خراسان آغاز کرد.

آبادانی دشت مغان و ثبت نام «پارس‌آباد» در تاریخ

 

نقطه عطف فعالیت‌های مهندس پارسا در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی رقم خورد؛ دورانی که او ابتدا مدیریت «بنگاه شیار» و سپس مدیریت «بنگاه عمران مغان» را بر عهده گرفت. مغان در آن سال‌ها، دشت وسیعی با پتانسیل‌های بی‌نظیر اما تشنه توسعه بود. مهندس پارسا با پیاده‌سازی نخستین طرح‌های علمی آبیاری، تسطیح اراضی بایر، زهکشی و هدایت آب رودخانه آراز و همچنین ورود ماشین‌آلات و مکانیزاسیون کشاورزی، سنگ‌بنای توسعه نوین دشت مغان را پایه‌گذاری کرد. به پاس مجاهدت‌ها، خدمات شبانه‌روزی و نقش محوری او در آبادانی و اسکان عشایر در این نقطه، کانون اصلی زیستی و شهری جدیدالاحداث منطقه به نام او «پارس‌آباد» نامیده شد.

 

استانداری سیستان و بلوچستان؛ تمرکز بر آب و راه‌ها

 

در سال ۱۳۳۸، یعنی دو سال پس از تبدیل شدن سیستان و بلوچستان به استانی مستقل، دولت وقت با توجه به سوابق عمرانی درخشان مهندس پارسا، وی را به عنوان دومین استاندار این منطقه منصوب کرد. پارسا در طول ماموریت چهارساله خود در جنوب شرق کشور، اولویت خود را بر مدیریت بحران آب متمرکز ساخت. او با مدیریت بازتوزیع آب رودخانه هیرمند در منطقه سیستان، لایروبی کانال‌های سنتی و انجام اولین مطالعات حفر چاه‌های عمیق، تلاش کرد تا حیات کشاورزی منطقه را حفظ کند. توسعه راه‌های مواصلاتی بین زاهدان، زابل و بندر چابهار، گسترش شبکه‌های مخابراتی، ساخت نخستین درمانگاه‌ها و مدارس روستایی و سامان‌دهی طوایف و عشایر از دیگر برگ‌های زرین کارنامه او در شرق کشور بود.

 

معاونت وزارت کشاورزی و حضور در مجلس سنا

 

پس از پایان ماموریت در سیستان و بلوچستان، مهندس پارسا به پایتخت بازگشت تا در سطوح کلان سیاست‌گذاری کشور خدمت کند. او مدتی در جایگاه معاونت وزارت کشاورزی به فعالیت پرداخت و پس از آن، در ادوار چهارم، پنجم و ششم مجلس سنا به عنوان سناتور برگزیده شد.

وی در مجلس سنا با حضور مستمر در کمیسیون‌های تخصصیِ کشاورزی، عمران و آبادانی، تجربیات میدانی خود از دشت مغان تا کویر سیستان را به قوانین و طرح‌های توسعه روستایی کشور تبدیل کرد.

مهندس ابراهیم پارسا نمونه‌ای از نسل مدیران تکنوکرات و عمل‌گرایی بود که نام و میراث خدماتشان در گوشه و کنار ایران، به ویژه در پهنه حاصلخیز دشت مغان، برای همیشه جاودان مانده است.

انتهای پیام/