به گزارش فریاد ارس، امسال هم رمضان از راه رسیده است، اما گویا شهرستان پارس آبادمغان خبر ندارند. در حالی که بیشتر شهرهای کشورمان به استقبال این ماه رفته اند، شهرستان ما ساکت و بی‌حرکت‌است. مساجد خالی، برنامه‌ها کلیشه‌ای و مردم بی‌خبر. رمضان آمده، اما کسی حواسش نیست. امروز، آخرین روز از ماه شعبان است. فردا، اول رمضان است؛ ماه میهمانی خدا، ماه روزه، ماه دعا و مناجات. اما وقتی در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر قدم می‌زنی، انگار هیچ خبری نیست.

هیچ بوی رمضانی در هوا پیچیده نیست. هیچ تزئینی، هیچ شور و شوقی. انگار رمضان، مهمانی است که بی‌سروصدا وارد شده و کسی منتظرش نبوده است. در خیابان‌ها، مغازه‌ها مثل همیشه شلوغند، اما نه برای خرید مایحتاج رمضان، بلکه برای کارهای روزمره. چرا تب‌وتابی برای استقبال از این ماه مقدس در پارس آبادمغان دیده نمی‌شود.

در حالی که در بسیاری از شهرها، مردم با شادی به استقبال رمضان می‌روند و حال و هوای دیگری پیدا می‌کنند، اینجا انگار همه چیز عادی است. رمضان آمده، اما گویا کسی حواسش نیست. متولیان امر چه می‌کنند؟ چرا هیچ برنامه‌ای برای ایجاد فضای معنوی در شهر دیده نمی‌شود؟ چرا یک برنامه استقبال از رمضان در شهر برگزار نمی‌شود؟ انگار رمضان، یک رویداد عادی است که نیازی به آماده‌سازی و ایجاد فضای مناسب ندارد.

در برخی محله‌ها، مساجد روحانی ندارند. نمازگزاران سرگردانند و کسی نیست که به آن‌ها روحیه بدهد یا برای رمضان آماده‌شان کند. مساجدی که باید قلب تپنده‌ی شهر باشند، حالا خالی و ساکت‌اند. انگار رمضان فقط برای برخی افراد خاص است، نه برای همه. چرا این‌گونه است؟ چرا ما نمی‌توانیم مانند دیگر شهرها، رمضان را جشن بگیریم؟ چرا شهر ما بوی رمضان نمی‌دهد؟ چرا مردم به جای احساس شوق و اشتیاق، احساس غربت می‌کنند؟

رمضان ماه خداست، ماه وحدت و همدلی. اما وقتی شهر ساکت و بی‌روح هست، وقتی مساجد خالی‌ و متولیان امر بی‌تفاوت، چگونه می‌توان انتظار داشت که مردم با تمام وجود به استقبال رمضان بروند؟ آیا وقت آن رسیده که مسئولان به خود بیایند.

آیا وقت آن نرسیده که رمضان را نه فقط در خانه‌ها، که در شهر هم زنده کنیم. شاید وقت آن رسیده که متولیان امر، مسئولیت خود را جدی‌تر بگیرند و مردم را برای این ماه پربرکت آماده کنند.

رمضان می‌آید، اما خبری در شهرستان پارس آبادمغان نیست. آیا کسی هست که این سکوت را بشکند؟

انتهای پیام/