رمضان می‌آید، اما خبری در شهرستان پارس آبادمغان نیست. آیا کسی هست که این سکوت را بشکند؟

هیأت‌مدیره‌ای که همگی از منطقه مغان و منتسب به این منطقه بودند، در طول دوره مسئولیت خود به جای تمرکز بر توسعه و تحقق وعده‌های اشتغال‌زایی و تولید، تمام توان خود را صرف درگیری‌های داخلی و «کوبیدن» یکدیگر کردند.

چند وقتی‌ست ذهنم درگیر پرسشی ساده اما عمیق است: چرا ناگهان این‌همه قهوه‌خانه و کافه در شهر زیاد شده‌اند؟

در شرایطی که اقتصاد منطقه مغان نیازمند ثبات و حمایت از تولید دارد، انتشار اطلاعات مخدوش و جهت‌دار، آرامش فعالیت‌های اقتصادی از شرکت ملی کشت و صنعت پارس و مغان را سلب می‌کند.

شخصیت‌هایی که روزگاری مورد اتهام بودند، ناگهان در میزگردی به عنوان «سرمایه‌های ملی» یا «قهرمانان» معرفی شده و رفتارهای متناقض گذشته کاملاً نادیده گرفته می‌شوند.

این روزها خبر آبگرفتگی‌ها در شهر پارس‌آبادمغان به دغدغه بسیاری از شهروندان تبدیل شده است.

استفاده از کودهای مرغی در حاشیه شهر پارس آبادمغان علاوه بر بوی نامطبوع، باعث هجوم پشه و مگس شده که مشکلاتی را برای مردم ایجاد کرده است.

مردم مغان جاده مرگ را خوب می‌شناسند، اما شاید کمتر بدانند که سال‌هاست این راه در دستان مدیرکلی تغییرناپذیر مانده است.

شرایطی که بخش کشاورزی با چالش‌هایی نظیر تغییر اقلیم، کم‌آبی و نیاز به نوسازی تکنولوژیک روبه‌روست، همه نگاه‌ها به سمت مجموعه‌هایی چون کشت و صنعت پارس دوخته شده است؛ مجموعه‌ای که با مدیریت عدیل سروی، می‌تواند آینده‌ای روشن‌تر برای کشاورزی ایران رقم بزند.

رسانه‌ای که هر زمان به خواسته‌های غیرحرفه‌ای‌اش از سوی مدیر یا مسئول پاسخ داده نشود، به نام خبرنگار مردمی، بی‌محابا به انتشار شایعات، تخریب چهره‌ها و تشویش افکار عمومی روی می‌آورد.